Follow by Email

Monday, 5 June 2017

කොච්චරක් බොනවද? (පවුලේ වෛද්‍යවරයා ගේ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධන කාර්යභාරය)



පහුගිය දවස් ටිකේම  බ්ලොග් පැත්තට එන්න බැරි වුණා.

හේතු කිහිපයක්ම තිබුණා එහෙම වෙන්න. එකක් තමයි රාජකාරිය (දින කිහිපයක් එක දිගට වැඩ කරන්න වුණාම බ්ලොග් කියවන්න , ලියන්න , කමෙන්ට්ස් ලියන්න වෙන්නේ හරිම අඩුවෙන්) .

තවත් හේතුවක් තමයි අපි හැමෝගෙම සිත් සසල කරමින් , ජීවිත දේපල හානි කරමින් සිදුවු ගංවතුරක් කල විනාශය.

තවත් හේතුවක් තියෙනවා . ඒක නම් පෞද්ගලික හේතුවක් . ඒ පවුලේ වෛද්‍ය වරයකු  ලෙස ඔස්ට්‍රේලියාවේ සේවය කරන්නට සිතූ නිසා සිදූ වූ දෙයක්.

ඒක තමයි  අපේ වෘත්තියට අදාල පොත්පත් වල වැඩ කටයුතු වලට ඉස්සරට වඩා කාලයක් යොමුකරන්නට සිදු වීම.

ඒ පොත් කියවීම නිසාම තමයි අද මේ ලියන බ්ලොග් පොස්ට් එක ලියවෙන්නේ.

අද උදේ පාන්දර ඇඳට වෙලා ඉස්සරහ කාමරේ පෙනෙන පරිගණකයෙන්  මුහුණු පොත් ගත නොවී කියවු කාරනා ඔස්ට්‍රේලියාවේ පමණක් නොවෙයි ශ්‍රී ලංකාවේ පවුලේ වෛද්‍යවරුන් ( සමහරුන් කියන විදිහට පී පී කරන අපේ වෘත්තිකයන්) ටත් වැදගත් වෙයි කියලා හිතුණා.

මාතෘකාව - පී පී එකේදී සෞඛ්‍යානූකූල ජීවන රටාවක් ප්‍රවර්ධනය කිරීම  ( Promoting healthy life style in General Practice) 







මේ ගැන කියවන් යද්දී මම ලංකාවේ ඉද්දි කල පී පී කෙරුවාවත් මතකයට නැගුනා. 

මිනිස්සුන් ගේ ජීවන රටාව ගැන ඔවුන් සමග පුද්ගලික බෙහෙත් ශාලාවේදී කතා කිරීම හරි පරිස්සමින් කල යුතු දෙයක් . 

මට මතකයි මම බෙහෙත් ශාලාව පවත්වාගෙන ගිය පළාතේ තිබුණ "කසිප්පු සහ හෙරොයින්" උවදුර ගැන මට මගේ හිතවත් සේවාදායක/දායිකාවන් විසින්ම පවසා තිබුණා. 

මේ මත් ද්‍රව්‍ය උවදුර නිසාම  මගේ බෙහෙත් ශාලාව තිබූ මේ පළාත (පේරාදෙණියට ආසන්න ප්‍රදේශයක් වුනත්)   තරමක නරක නාමයක් තමයි අරන් තිබුණේ.

කසිප්පු විකුනණ තැනැත්තාගේ පවුලේ අයත් , කුඩු විකුනණවා යැයි ප්‍රසිද්ධ පුද්ගලයාගේ පවුලේ අයත් මගේ ගනු දෙනු කරුවන් (කසිප්පු කරුවා පළාතේ නමගිය සිංහල බෞද්ධ දායකයෙක් වූ අතර කුඩු මුදලාලි ඒ ගමේම අනික් පැත්තේ ජීවත් වූ මුස්ලිම් හාදයෙක් ).

මේ දෙන්නාගෙන්ම තමන් කරන රැකියාව කුමක්ද යන්න එහෙම මම කලින්ම අහලා තිබුණා. 

කසිප්පු මුදලාලි ගොවි තැන් කිරීමත්  කුඩු මුදලාලි හරක් බැලීමත් තමයි තමන්ගේ ප්‍රාතමික රැකියාව විදිහට කලේ .

ඒ වගේ ඇඟපත වෙහෙසා කරන රැකියා ඉතා හොඳ බවත් සමහරුන් ඉතා පහසුවෙන් දියුණු වෙන්නට සිතා මත්ද්‍රව්‍ය විකීනීම වැනි දේවල් කරනා බවත් , එවැනි දේවල් නිසා දරු පවුල් අනාථ වෙන බවත් ආදී කරුනු ටිකෙන් ටික මේ දෙදෙනාටම කියන්නටත් මම අවස්තාවන් උදාකර ගත්තා. 

එහෙත් පළාතේ මත්ද්‍රව්‍ය උවදුර නම් අඩු වෙන පාටක් පෙනුණේ නෑ. 

හවස් වෙද්දී මගේ බෙහෙත් ශාලාව ඉස්සරහම වාගේ තිබුණ ගෙදරක ( මගේ ගනුදෙණු කරුවන් නොවන පවුලක්) එකම පිරිමි දරුවා  ( හෙරොයින් වලට ඇබ්බැහි වී සිටි කෙනෙක්ලු ) පාර මැදට වී හතර අතට වඳිමින් "සූර්ය වන්දනාව " කරනවා.

රෑ නමය දහය වෙද්දී ගමේ පංසල පැත්තෙන් කසිප්පු පදම වැඩිවීම නිසා සුද්ධ සිංහලෙන් ජාතිය අමතන කෙනෙක් ගේ හඬ ඇහෙනවා. 
මේ දිනවල මා නතර වී සිටියේ ඒ ගමේම තිබු විශ්ව විද්‍යාලයේ සරප් වරයෙකුගේ නිවසේ ඇනෙක්ස් එකේ. 

පහුවදාට සරප් මහත්තයා ලැජ්ජාවෙන් වගේ මා දිහා නොබලා වැඩට යන්නේ රාත්‍රී "ජාතිය ඇමතීම" මටත් ඇසෙන්නට ඇති බව දැනුන නිසාමයි.

මෙහෙම ටික දවසක් ගත වුණා. බෙහෙත් ශාලාවෙදි ගමේ බවලත් උදවිය අරක්කු/කසිප්පු බොන ස්වාමි පුරුෂයින් ගැන කියනවා. ගම්පොල පැත්තේ මන්ත්‍රී කෙනෙක් ගෙන් ගෙනත් ගමේ කුඩු විකුනණ හරක් බලන්නා ගැන කියනවා.

මම අපේ ගෙදර අයිති සරප් මහත්තයාට කතා කලා.

"ගුඩ් මෝනිං මිස්ට සුනන්ද"

"ගුඩ් මෝනිං ඩොක්ටර් කොහොමද විස්තර ? දැන් ක්ලිනික් එකට කට්ට්ය හොඳට පුරුදු වෙලා නේද?"

"ඔව් ඔව් දැන් දවසට පහලොවක් විස්සක් විතර වගේ කට්ටියක් එනවා මාව හම්බවෙන්න."

"ඒක නෙවෙයි සුනන්ද මහත්තයා. මේ ගමේ පංසල කොහෙද තියෙන්නේ?"

"මට පංසලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ හම්බවෙන්න ඕන වෙලාවක."

"නියමයි ඩොක්ටර් අපි යමුකෝ වෙලාවක පංසල පැත්තේ .

ලොකු හාමුදුරුවොත් හරි සතුටින් ලු ඉන්නේ ඩොක්ටර්  කෙනෙක් අපේ ගමේම පදිංචි වෙලා ඉන්න එක ගැන."

කොහොම හරි ඒ දිනවල යෙදී තිබුණු වෙනත් වැඩ රාජකාරි නිසාම  මට පංසල පැත්තේ යන්න වෙලාවක් ලැබුණේ නෑ .

ඒ අතරේ දවසක් සුදෝ සුදු ඇඳුමක් ඇඳගත් උපාසක මහත්තයෙක් මගේ ඩිස්පැන්සරියේ පඩිපෙළ නගිනවා.

ඒත් එක්කම වඩින්නේ මැදිවියේ පසු වන හාමුදුරුවන් වහන්සේ කෙනෙක්.

මම ඉක්මණින්  මගේ  කබඩ් එක ඇතුලේ තිබුණු සුදු රෙද්දක් අරන් මා ලඟ ඇති රෝගීන්ට වෙන් කල පුටුවට දැම්මා.

"අපේ මහත්තයා කොහොමද? "

"හොඳින් ඉන්නවා ලොකු උන්නැහේ. මේ අපේ පංසලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ වෙන්ඩ ඕනේ?"

"එහෙමයි එහෙමයි උන්නාස්සේට උණ හෙම්බිරිස්සාව හැදිලා බෙහෙත් ටිකක් ගන්ට කියලා එක්කන් ආවා."

"හාමුදුරුවනේ මෙහෙන් වාඩි වෙන්නකෝ .

අපි හම්බවෙන පලමුවෙනි වතාව මට හිතෙන හැටියට.

මම සුනන්ද මහත්තයා එක්ක කිය කිය හිටියේ පංසල පැත්තේ එන්න ඕනේ කියලා.

කොහෙද තවම වෙලාවක් හොයා ගන්න බැරි වුණානේ."

"ඒකට කමක් නෑ මහත්තයා . අපිට හරි සන්තෝශයි මහත්තයා වගේ කෙනෙක් ලඟ ඉන්න එක ගැන .

ගම්මු හැමෝම සුනන්ද මහත්තයාට පිං දෙනවා දොස්තර කෙනෙක් ගමටම ගෙනාවා කියලා."

"ඒක නම් ඇත්ත අපේ හාමුදුරුවනේ දැන් රාත්තිරි ජාමේ හදිස්සියක් වුනත් බය නෑ ගමේම දොස්තර මෙනෙම් ඉන්නවා නේ . "

උපාසක තැනත් ලොකු හාමුදුරුවන්ගේ කතාවට හූමිටි තිබ්බා.

මේ අතරේ මගේ සිත මම මුලින්ම පංසල ට යන්න හිතූ කාරණය වෙත ඇදී ගියා.


කසිප්පු , කුඩු සහ ඉන් මගේ සේවාදායක පවුල් වලට ඇතිවන අහිතකර බලපෑම්. 


මම සැනෙකින් අදාල මාතෘකාවට අවතීර්ණ වුණා.

"හාමුදුරුවනේ ගමේ  ඉන්න තියෙන එක නම් හොඳ දෙයක් තමයි ඒ වුණාට මත්කුඩු , මත්පැන් වගේ දුරාචාර වලට මිනිස්සු පෙළඹිලා නේ.

මේ ඊයේ පෙරේදත් මට ඇහුණා පංසල පැත්තේ බීපු මනුස්සයෙක් කෑ ගහනවා  මහා රෑ ජාමේ?

ඔය කසිප්පු විකුණන එක්කෙනා පංසල ලඟමලු නේද ඉන්නේ?"

"කසිප්පු කාරයෝ ඉන්නවා නම් තමයි ඒ හිටියට පංසලට නම් එයාලගෙන් කිසි කරදරයක්  නෑ මහත්තයෝ"

කියමින් හාමුදුරුවන්ට පෙර මට උත්තර බැන්දේ උපාසක තැන විසිණි.

"එහෙම කියලා හරියනවද නේද අපේ හාමුදුරුවනේ  පංසල කියන්නේ ගමේ මූලිකම ස්තානය ගමේ අකටයුතුකම් සිද්ද වෙනවා නම් දුරාචාර සිද්ධ වෙනවා නම් පංසලෙන් ඒවා නැති කරන්න ක්‍රියා මාර්ග ගැනෙන්න ඕනේ .

පළාතේ මිනිස්සුගේ වෛද්‍යවරයා ලෙස මටත් වග කීමක් තියෙනවා මේ ගැන මිනිස්සු දැනුවත් කරන්න.

ඔය කාරෙනෙත් හිතේ තියාගෙන තමයි මම පංසලෙට එන්න හිතුවේ.

ලොකු හාමුදුරුවෝ අවවාදයක් දුන්නම ගමේ මිනිස්සු ඒක පිළිගන්නවා.

ඒක නිසා ඔය කසිප්පු වෙළදාම කරන අයට ඔබ වහන්සේ අවවාද කරන්න.

ගමේ දුසිරිත් අඩුවෙන එක ගමටත් පංසලටත් දෙකටම හොඳයිනේ "

මම කියාගෙන ගියා.

"ඔව් ඔව් මහත්තයා කියන එක හරි අපි බලමුකෝ මොකද මේ ගැන කරන්න පුලුවන් කියලා. "

එසේ කියමින් මගෙන් සමුගන්නට සැරසුන පංසලේ ලොකු හාමුදුරුවෝ  රුපියල් අසූවක් වු මගේ ගාස්තුව මාවෙත ගෙවන්නට හැදුවේය.

මම එයෙ කාරුණිකව ප්‍රතික්ෂේප කලේ හාමුදුරුවන් ගෙන් ගාස්තුවක් අය කිරීමට මම කැමති නැති බව කියමිනි.

එදා මගෙන් බෙහෙත් රැගෙන ගිය පංසලේ හාමුදුරුවෝ නැවත වතාවක් අසනීප නොවූ නිසාදෝ යලි කිසි දිනක මගේ බෙහෙත් ශාලාවට වැඩම කලේ නැත.

මම මට හැකි පමණින් ගමේ සිදුවන අයහපත් ක්‍රියාකාරකම් ගැන පංසලේ හාමුදුරුවන් දැනුවත් කිරීමට හැකි වීම ගැන සතුටු වූයෙමි.

ඒ එදා මම ගමේ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනයට පංසලේ හාමුදුරුවන් ගේ සේවය ලබා ගන්නට උත්සාහ කලහැටි.





අපි දැන් බලමු ඔස්ට්‍රේලියාවේ පවුලේ වෛද්‍යවරුන්  සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනය කල යුතු ආකාරය ගැන කියාදෙන හැටි.

මෙහි   ජනගහණයෙන් සියයට අසූවක් වසරකට එක් වතාවක්  වත් පවුලේ වෛද්‍ය වරයෙකුට ලඟට යනවා.

සාමාන්‍යක් ලෙස එක්කෙනෙක්වසරකට පස් වතාවක් පමණ තම වෛද්‍යවරයා හමුවෙනවා. ඒ නිසා ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනය උදෙසා විශාල කාර්ය භාරයක් වෛද්‍යවරයාට කරන්න පුළුවන් .

වෛද්‍යවරයා ජනතාවගේ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනය උදෙසා තමන්ට කලහැකි දේවල් ගැනත්, ඒ ගැන සාකච්චා කරන්නට තමන්ට උදාවෙන අවස්ථා ගැනත් සෑහෙන අවදියකින් ඉන්න ඕනේ.

මේ අවස්ථා උදාවෙන්නේ රෝගියා සමඟ තමා  පැමිණි කාරනය ගැන කතා බහ කරන අතරතුරමයි.

පවුලේ වෛද්‍යවරුන්ට මේ සම්බන්ධව තීරණ ගැනිමෙදී ප්‍රයොජනවත් වෙන ලියවිල්ලක් තමයි සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධන  අරමුණු සහ ඉලක්ක  ගැන රජයෙ කමිටුවකින්  සකස් කර ඇති ලියවිල්ල.

ප්‍රධාන සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධන  අරමුණු සහ ඉලක්ක කෙලින්ම යොමුවන කාරණා කිහිපයක් මීට ඇතුලත්.

ඒවා කෙටියෙන් මෙලෙස දැක්විය හැකියි.

1. ජනගහණයේ ගති ලක්ෂණ




ඔබේ සේවාදායකයා ( රෝගියා) කුමන සමාජ ආර්ථීක පසුබිමකින් එන කෙනෙක්ද ? 

ඔහු සමාජ වශයෙන් අවාසි සහගත කණ්ඩායමට අයත් කෙනෙක්ද? 

වැනි කාරණා පවුලේ වෛද්‍යවරයා සැලකිල්ලට ගන්න ඕන.

ගැමියෙක්ද? වතු කම්කරුවෙක්ද, පැල්පත්/මුඩුක්කු වාසියෙක්ද? යන කරුණු අපට සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධන්යෙදී ඉතා ප්‍රයෝජනවත්.

ඔබේ රෝගියාගේ වයස, ගැහැණු - පිරිමි, බාල-මහළු ආදී ජීවිතයේ විවිධ අවස්ථාද ඔබට ප්‍රයෝජනවත් වෙනවා ඔවුන්ගේ සෞඛ්‍යය ඉහළ නැංවීමේදි. 


2. රෝගී වීමට හෝ මරණය ඇති කිරීමට ප්‍රධාන හේතු



හෘදරෝග සහ අංශභාග තත්වයන්, පිළිකා රෝග ( මුඛ, ස්වසන, පියයුරු, ගැබ්ගෙල,මහාඅන්ත්‍රය, සමේ), හදිසි අනතුරු සහ ආපදා, බෝවන රෝග, දියවැඩියාව,ඇදුම සහ මානසික රෝග( විශාදය, සියදිවි නසා ගැනීම්)


3. අනතුරුදායක තත්ත්ව සහ ගතිසිරිත් 



පෝෂණතත්ත්වය ( ඔබේ සේවාදායකයාට ප්‍රමාණවත් පෝෂ්‍ය පදාර්ථ සහිත ආහාරයක් ලැබෙන්නේද? )

ශාරීරික (ක්‍රියාකාරකම් ඔහු/ඇය ප්‍රමාණවත් ලෙස ව්‍යායාම වල යෙදෙයිද?),

අධි රුධිර පීඩනය, ලේ වල අධික කොලෙස්ටරෝල් තිබීම

ඔහුගේ/ඇයගේ ලිංගික ක්‍රියාකාරකම් (අනාරක්ෂිත  ලිංගික ක්‍රියාකාරකම් වල යෙදෙයිද?) 

මත් පැන් සහ මත් ද්‍රව්‍ය භාවිතය (සිගරට්, දුම්කොළ, අරක්කු අවභාවිතය , කසිප්පු, වයින්, බියර් ආදියේ අවභාවිතය, ගංජා/මරිජුවානා, අයිස් වැනි නීත්‍යානූකූල නොවන ද්‍රව්‍ය භාවිතය)







ඔබ හමුවට එන සේවාදායකයා සමඟ මෙම කරුණු සාකච්චා කිරීමත් ඉන් අනතුරුව ඔහුගේ/ඇයගේ සෞඛ්‍ය ප්‍රවර්ධනය කිරීමට ඔබට ඇති අවස්තා/ ප්‍රවර්ධනය විය යුතු පැති ගැන සිතාගැනීමත් පවුලේ වෛද්‍ය වරයා ලෙස ඔබේ/ අපේ වගකීමයි. 

මේ එක් එක් මාතෘකා ගැඹුරින් සලකා බැලෙන තවත් කොටසක්  ඉදිරියේදී

Thursday, 11 May 2017

සටන ඇඹරේ ..( බ්ලොග් වසන්තයේ චන්ද සටන උණුසුම් වන ලකුණු)



අපි පොඩි කාලේ  අපේ ගෙදර සිදුවු චන්ද ව්‍යාපාරයක් ගැන කිව්වා ඔබට මතක ඇති.

බෝතලය සහ පනාව චන්ද ලකුණු යටතේ පැවැත්වුණ ඒ "පුංචි චන්දය" එදා කෙළවර වුණේ ගුටිකෙලියක්ද සමගිනි.

දැන් උදාවී ඇති "බ්ලොග් වසන්තයේද" එවැනිම චන්ද ව්‍යාපාරයක් පැවැත්වෙමින් තිබේ.

"පනා බෝතල් චන්දය " මෙන් සෙල්ලං චන්දයක් නොවන මෙහි අඩුම තරමින් අටමා වැනි හොඳට පදම් වූ බ්ලොග් කරුවන්ද සිටිති.

මේ මස 17 වෙනිදා වෙනතෙක් පැවත්වෙන එහි ප්‍රධාන සටන් කරුවෝ තිදෙනෙක් මේ දක්වා කැපී පෙනෙති.

"සොඳුරු අතීතයෙන් බිඳක් ගෙනෙන මමත් , අටම්පහුර ලියන අටමාත් යාංහෑල්ල ලියන ශ්‍රංගයත් මේ සටනේ පෙරමුණේ සිටිති.

"අතීත කතා වලට චන්ද ගන්නවා.. "

"චාරයක් නැති කතා වලට චන්ද ගන්නවා... "

"ගොං පාර්ට් වලට චන්ද ගන්නවා ..."

වැනි අභූත චෝදනාද මේවාට එල්ල වෙමින් තිබේ .

තවත් සමහරු

"අපි වගේ දේශපාලන, දොස්තර වර්ජන, සයිටම්වගේ කාලීන ප්‍රශ්න නොලියන , හරියට ලියන්නවත් දන්නේ නැති අයත් පෙරමුණට ඇවිත් "

යයි නාහෙන් අඬති.

දේශපාලනය සහ මිනිසුන් ගේ මතිමතාන්තර අවුස්සන බ්ලොග් ලියන්නට සමත් "මහා බ්ලොග් කරුවෝ" ඇති තරම් සිටින නිසාත්,

රැපියල් අස්සේ අලුක්කාල් ගහනවා වැනි දේවල් අපට හුරු නැති නිසාත් අපි අපේ පාඩුවේ පොඩි "අතීත පාරක් " දාගෙන ඉන්නෙමු.

මේ "අතීත පාරෙ" ගමන්  කරන්නන්ද කිහිප පොලක් වෙති . මම , ශ්‍රංග වගේම ගොඩේ  කතා ලියන මේනකයාද මේ අතර සිටිති.

කොල්ලනි  මේ සමගි වෙන්නට වෙලාවයි. උඹලාගෙන් මනාපයක් මටත් දීලා අතීතය රජ කරවමු.

සොඳුරු අතීතයට ජයවේවා!!



දැන් එහෙනම් වැඩේට බහිමු

මෙන්න බ්ලොග් වසන්තයට මම ලියපු පොස්ට් තුන



1. අවුරුදු සුදානම (අවුරුද්දට කෙසෙල් ඉදවූ හැටි)

2. අපේ කුණු වල 

3. මිහිරි සිහිනයක දැවටුණු මිහිරි ගීතයක් වාගේ



බ්ලොග් වසන්තයේ


මේ  ලින්ක් එකෙන් ගිහින්  මුලින්ම  මම මේ කිව් මාතෘකා තුන උඩ ක්ලික් කරලා පල්ලැහැටම ගිහින්   VOTE කියන එක ක්ලික් කරන්න.


Thursday, 27 April 2017

මිහිරි සිහිනයක දැවටුණු මිහිරි ගීතයක් වාගේ





මේ වතාවේ මම ලංකාවට පැමිණි ගමනේදී මා හැදුනු වැඩුණු බණ්ඩාරවෙල පැත්තට කිහිපවරක්ම යන්නට අවස්තාව ලැබුණා.

සාමාන්‍යයෙන්  අම්මා සහ තාත්තා බලන්නට යන මුල්ම ගමන අප රටට පාතබා දිනක්  හෝ දෙකක්  ඇතුලත සිදු කිරීම මගේ සිරිතක් .

අප ගුවන් තොටුපළෙන් කෙලින්ම නිම්මිලාගේ මහගෙදරට යනනිසා එහි එක රැයක් ගතකර මගේ දෙමව්පියන් බැලීමට යෑමයි අපේ සිරිත.

මේ වතාවෙත් අපේ බණ්ඩාරවෙල යෑම සිදුවුනේ ඒ විදිහටමයි.

වෙනදාට වඩා වෙනසකට තිබුණේ අප වසර ගනණාවකින් වන් දැක නොතිබූ පවුල් හතරකට ගෙවල් හදා ගැනීමට සහය වී තිබීමත් , ඒ නිසාම ඔවුන්ගේ නිවාස බලන්නට යෑමට මට අවශ්‍ය වීමත්ය.

මේ ගමන් ගැන මගෙ සිතේ  තිබුණත් වසර ගනණාවකින් සියරට පැමිණි තම සොහොයුරා තම තම නිවාස වල කෑම වේල් වලට පැමිණෙන තෙක් බලා හිඳිනා අපේ සොහොයුරියන්  මට මග හැරිය නොහැකිය.







විශේෂයෙන් අපේ පුත්‍රයා සුපුන්  බණ්ඩාරවෙල ගමනෙදී ආවරණය කරන්නට යොදාගෙන තිබූ  රාවණා, දුන්හිඳ , දියලුම දියඇලි, හොර්ටන් තැන්න ආදී ගමන් බිමන් රාශියකි.

සුපුන්ගේ උපන්දිනය වෙනුවෙන් සූදානම් කර තිබූ  දාන මාන කටයුතු ද යොදාගෙන තිබුනේ මේ ගමන්වාරයටමය

රාජකාරී රාශියකි. හැමෝම සතුටුවන ලෙස ඒවා පෙළගැස්විය යුතුය.

සියල්ල ඉතා පරිස්සමින් කල යුතු විය. පොඩ්ඩ එහෙ මෙහෙ වුවහොත් සාමය කඩවිය හැකිය.

අප ලංකාවට පැමිණ සිටින්නේ නිවාඩු ගතකරන්නටය.

මගේ සිතැඟි ආශාවන්ට පමණක් මුල්තැන දිය නොහැකිය.

මේ කතාවට පාදක වන්නේ එසේ අපේ ගමට ගිය පළමු වතාවේ විනෝදචාරිකා, නෑදෑ හිතවතුන්ගේ ආරාධනා  ආදී නොයෙකුත් රාජකාරි මැද මගේ හිතට සතුටක් දෙන අනෙකුත් දේවල් වෙත මා යොමු වූ හැටියි.



රංජිත් අපේ ගෙදර ඇවිත්




මේ කියන දවසේ මහ ගෙදර පැමිණි අපි අම්මා තාත්තා ඇතුලු පවුලේ අයත් සමග විස්තර කතා කරමිනුයි සිටියේ.

මගේ ජංගම දුරකතනය නොනවත්වා නාද වෙනවා.

මේ අතරේ කිසියම් නෙත් දෙකක් කලබළයෙන් මෙන්  මගෙ දුරකතනය දෙස තම අවධානය යොමුකරනවා.

"හලෝ දොස්තර මහත්තයා කොහොමද? "

එහා පැත්තෙන් කතා කරන්නේ කිරිඔරුවේ රංජිත් රාජපක්ෂ , අපි උදව් කල හතරවෙනි නිවසේ අයිතිකාරයා.

"ගමේ ආවා කියලා නම් ආරංචි වුණා. ඒත් ඉතිං   අපට  තාම හරියට බලාගන්න බැරිවුණානේ .

දොස්තර මහත්තයාට මෙහෙ එන්න වෙලා නැතිව ඇති . අපි එන්නද ඔය පැත්තේ ඇවිත් යන්න? "

රංජිත් මට පිළිතුරක් ගලපාගන්න ඉඩ නොදීම කියාගෙන යනවා.

"ආ රංජිත් කොහොමද ? කොහෙන්ද නොම්මරේ හොයාගත්තේ?

අපි ඉතිං මෙහාට ආවා විතරයිනේ ? හිමිහිට හම්බවෙමු "

"නොම්මරේ නම් දුන්නේ ඇලෙක්සැන්ඩර් . ඒත් ඉතිං ඔච්චර උදව්වක් කරපු එකේ අපිට ආසයි පොඩ්ඩක් දැකලා කතා කරලා යන්න.

මම ළමයිනුත් එක්ක ඉක්මනට ඔහාට ඇවිල්ලා යන්න එන්නම් "

රංජිත් ගෙන් ගැලවීමක් නැති පාටය.

"හරි හරි පොඩ්ඩක් ඉන්නවා .

මම අනුන්ගේ ගෙදරකනේ ඉන්නේ අම්මාගෙන් අහලා බලලා කියන්නම් උදේ පාන්දර අමුත්තෝ ආවට කමක් නැද්ද කියලා. "

මම ගමන අනුමත කිරීමෙන් පසු විනාඩි කිහිපයක් ඇතුලත රංජිත් සහ ඔහුගේ දරු දෙදෙනා අප නිවසට ලඟා විය.

නිම්මී කඩිමුඩියේ රටින් ගෙනා චොක්ලට් ආදිය කුඩා දරුවන් දෙදෙනාට බෙදා දුන්නාය.

මා අසලට වන් රංජිත් තොරතෝංචියක් නැතිව කියවයි.

වහලය ගසා ගන්නට නොහැකිව තමා අවුරුදු දහයක් පමණ ලතවූ හැටි , හදිසියේ ඇලෙක්සැන්ඩර් විසින් අප ඔහුගේ නිවසේ වැඩ වලට යොමු කල හැටි ආදී නිම්මී අසා නොතිබූ කතා රාශියක් ඒ අතර විය.

"ඒක නෙවෙයි දොස්තර මහත්තයා. ඇලෙක්සැන්ඩර් ලා ගේ ගෙදර බලන්න ගියේ නැත්ද තවම?

ඒකත් හරි ලස්සනට තියෙනවා.  රංජිත් මා තවත් අමාරුවක දමන්නට සූදානම්ය. "

මගේ අපහසුව තේරුම් ගත් තාත්තා ..

"නෑ තවම ගියේ නෑ අද දවල් වෙලා ඔය ගෙවල් ටික ඔක්කෝම බලන්න යන්න තමයි ඉන්නේ "

යැයි පිළිතුරු දුන්නේය.

ටික වෙලාවක් අපේ ගෙදර ගැවසුණු රංජිත් සහ ඔහුගේ ළමයින් අපගෙන් සමුගත්තේ ඒ පැත්තේ එන ලෙස මට ආරාධනාවක්ද කරමිණි.

ඔවුන් පිටත් වී ටික වෙලාවකින් උදෑසන ආහාරය ගත් අප දිනයේ වැඩ කටයුතු ගැන සාකච්චා කලෙමු.

සුපුන් දියඇලි බලන්නට යා යුතු යැයි කියයි.

නිම්මිද ඒ අදහසට හූමිටි තැබුවේ.

"මෙහෙම ගියොත් මිනිස්සු එක්ක කතා කර කරම කාලේ ගතවෙයි ඔය කොහේවත් යාගන්න බැරිවෙයි"
 කියමිනි.

කට්ටිය එසේ කීවද අම්මලා පුතාලාට  ගමනක් යාමට සූදානම් වීමට අඩුම තරමින් පැයක් දෙකක් වත් ගතවේ

මේ අතර තාත්තා කදිම යෝජනාවක් ගෙනාවේය.

"චුටි පුතා වෙලාවල් බල බලා හිටියොත්  ඔය කොහේවත් යන්න බැරි වෙනවා.

දුවයි , සුපුන් පුතයි ලෑස්ති වෙනකම් අපි ටක් ගාලා අර ගෙවල් ටික බලලා එමුද?

එක ගෙදරකට විනාඩි පහයි.

තේ බි බී එහෙම ඉන්න ඕනෙ නෑ .

ගියා

ගෙදර වැඩ හොඳට කරලාද බැලුවා.

වචනයක් දෙකක් කතා කලා .

ආපහු ආවා. "

අපේ කඩිමුඩියට ගැලපෙන පන්නයේ ඒ යෝජනාව මගේ සිත්ගත්තේ  සියලු ගමන් බිමන් කරන අතරේ අපේ හිතවත් නිවාස හිමියන් මුණගැහෙන්නට වෙනත් හොඳ ක්‍රමයක් සිතට නොනැගුණු බැවිණි

මිහිරි සිහිනයක දැවටුණු මිහිරි ගීතයක් වාගේ






දණි පණි ගා ඩෙනිමක් සහ ටීසර්ට් එකක් දමා ගත් මම ගමනට සූදානම් වීමි.  

සරමක් කමිසයක් ඇඳගෙන  පොඩි කාලේ වගේ ගම මැදින් පයින් ගොස් කිරිඔරුවේ මහ පේළිය කුඹුරු යාය හරහා රංජිත් ලා ගෙදර පැත්තට යන්නට මගේ හිත කීවද  මා වටා ඇති "පවුරු වළලු" බිඳින්නට මට සිත් නොදේ. 

"චුටි පුතා ඔයාට පිස්සුද? හොඳ ඇඳුමක් දාගෙන යන්න. රටකින් රටකට ඇවිල්ලා ඔහොමද ගමනක් යන්නේ  ?"

අම්මා විමසනු නොඅනුමාණය. 

"මල කෝළං මෙන්න මෙයා පොඩි එකා වෙන්න හදනවා"

තව කෙනෙක් කියනු ඇත. 

මම කළබල , කතාබහ අඩුම ක්‍රමය තෝරාගත්තෙමි.  

කාරය පණගන්වා ගත් මම තාත්තාත් සමග කිරිඔරුව පැත්තට එය ධාවනය කලෙමි.

වාහනය පාරට ගනිත්ම තාත්තා මට ගමන් මාර්ගය සහ එක් එක් නිවසේ ගට කරණ කාලය ගැන හැඳින්වීමක් කලේය.

ඊට අනුකූලව අපට මුලින්ම යාමට තිබුණේ  ඇලෙක්ස් සහ කළු යුවලගේ නිවසටයි .

වෙනත්  විදිහකින්  කියනවානම් නිම්මී , මා  සහ සුපුන් ලංකාවට එනතුරු වැඩිපුරම උනන්දුවෙන් බලා සිටි නිවස වෙතයි .

මම මාරබැද්ද- මල්වත්ත පාරෙන් කළුලා නිවසට දිවෙන අඩිපාර අසල වාහනය නැවත්තුවෙමි.

"මතකයිනේ චුටි පුතා තේ බිබී එහෙම ඉන්න බෑ ඔන්න  .

ගෙදර බැලුවා.

චුට්ටක් කතා කලා .

ඕනෑම නම් ෆොටෝ එකක් දෙකක් ගත්තා .

ආපහු ආවා. "

තාත්තා මට කල්තියාම කාලය පිළිබඳව අනතුරු ඇඟෙව්වේය.

ඒ මම යමෙක් සමග කතාවට වැටුණ පසු කාලය පිළිබඳ එතරම් තැකීමක් නොකරන බව ඔහු හොඳින් දන්නා බැවිණි.

චමින්දලා කුඹුර මැදින්  ගොස් කළුලා නව නිවසට ගොඩ වුයෙමු. අප දැකීමෙන් කළු සහඇයගේ දරු තිදෙනා බෙහෙවින් සතුටු වූ බව පෙනෙන්නට තිබිණි .




ඇලෙක්ස් සහ කළුගේ නිවසේ චායාරූපයක් 




වසර විස්සකටත් වැඩි කාලයක්  හැබහින් දැක නොතිබූ නමුත්  ඔවුන්ගේ හිසට වහලක්  සපයා දීමට වෙහෙස වූ කෙනෙක් නිවසේ එළිපැත්තටම  පැමිණ තිබීම ඊට හෙතුවන්නට ඇත.

"සීයා වාඩි වෙන්න  , වාඩි වෙන්න චූටි මාමා , තේ එකක් හදන්නම් බොන්න? "

"ඒක නෙවෙයි  කෝ නෝනයි සුපුන් බබයි එහෙම?  ඇයි එයාලා ආවේ නැත්තේ ?"

කළු ආගන්තුක සත්කාරයට සැරසෙයි

( අප කළුලාට කිසිම ආකරයකින් නෑදෑයින් නොවුනද  කළුලා කුඩා කල නිතරම සිටියේ අපේ අසල්වැසි ජේන් අක්කා ගේ ගෙදරයි. ජේන් අක්කා කලුලා ගේ ආච්චී නිසා ඔවුන් පුරුද්දකට වාගේ අපේ අම්මාට "ආච්චි" කියන්න්ත් අපට "නැන්දා , මාමා " වැනි "නෑදෑකම්"  කියන්නත් පටන්ගත්හ) 

"තේ බි බී ඉන්න බෑ . අපිට යන්න තියෙනවා .

රංජිත්ලා ගෙදරටයි එයාලා අක්කලා ගෙදරටයි  ඒ ගෙවල් දෙකටත් යන්න තියෙනවානේ "

තාත්තා සුපුරුදු "ගමන් හදිස්සිය"  ඉදිරියට දැම්මේ මටද අනතුරු හැඟවීමක් ලෙසිණි.

තාත්තා සහ කළු ආගිය තොරතුරු කතා කරනා අතරේ  මම අප සෑදූ මුල්ම නිවසේ විස්තර බලමින් මිදුලට බැස්සෙමි.

අනතුරුව චමින්දලා අප්පච්චී විසින් කළුලට වෙන්කර දී තිබූ ඉඩම් කොටස සහ එහි සිට මහපාර දක්වා දිවෙන අඩිපාර අධ්‍යනය කලෙමි.

අධික බෑවුමක් සහිත අඩිපාර අලුතින් වල් ගස් කපා දමා පිළිවෙලක් කර තිබුණත් අල්ලපු වත්තේ වැටට හිටවා ඇති ගසක අත්තක් දෙකක් මගේ ගමනට අකුල් හෙලූ අවස්ථාද තිබූ බව මතකය.



මේ අඩිපාර කෙලින්ම පහළට ගොස් වැටෙන්නේ චමින්දලා කුඹුරත් තවලම්පොළ සුගත් අය්යලා කුඹුරත් වෙන් කරන ඇල වේල්ල ලඟටය.



ඒ ඇල කණ්ඩිය දිගේ ගොස්  රංජිත්ලා ගේ කුඹුරට ලඟා විය හැකිය.

ඒ කාලේ  (නමසිය අසූගණන් වල ) මමත් අපේ අය්යාත් රංජිත්ලා කුඹුරේ පැල් රකින්න ගියේ මේ කියන ඇල වේල්ල  දිගේ ඉහළට ගමන් කිරීමෙනි.

ඒ කැහපට ගස ගසා ගත් ඉරි ඉරි සරමත් රෑ සීතලට ඔරොත්තු දෙන ලෙස අම්මා සකස් කර දුන්  කහපාට බේල් " ජර්සියත් " යන  ඇඳුම් ආයිත්තම් වලින් සැරසීගෙනයි.

පැල් රකින්න යන ඒ ගමනේදී මගෙ එක අතක ටෝච් එකත් අනික් අතේ අපේ මුරකාර සහායක ටොමියා ගැටගැසූ දම්වැලත් තිබුණා මතකය.

මා සිත ඉතා වේගයෙන්  සිහිනයක් බඳු ඒ සුන්දර කාලයට ඇදී ගියේය.

ටොමියාත් රැගෙන   යන ගමනේදී පයේලා තිබූ සීපා සෙරෙප්පු දෙකෙන් චිරි චිරි ගේ මඩ පාගමින් ,  සෙරෙප්පු පටි දෙකේ මඩ ගැල්වී වැඩි වූ විටෙක ලිස්සා වැටෙමින්,  ගිය මුර සංචාරය නැවතත් යන්නට මගේ සිත මට බල කරන්නට විය

කැහැපට ගැසූ සරම් සහ සීපා සෙරෙප්පු නොව ඔස්ට්‍රේලියානු රෙදි සාප්පු වලින් ගත් ඩෙනිම් සහ නවීන පන්නයේ සපත්තු පැලඳ සිටින බව මට මොහොතකට අමතක විය.

එමෙන්ම හැකි ඉක්මණින් නිවස බලා යෑමට බලා සිටින තාත්තා කළුලා ගෙදරට වී සිටිනා බවද ඒ අයුරින්ම අමතක විය.

මම ඇල කණ්ඩිය දිගේ ඉහළට ගමන් කලෙමි.

ඇල කණ්ඩියේ වැවී තිබූ ලා තණපත් මත රැඳි මුතුවන් පිණිකැට මගේ පාවහන් පමණක් නොව කලිසමේ පහළම කොටස්ද හිමින් හිමින් තෙතබරිත කළේ ය.

මම රංජිත්ලා කුඹුර අසලට ළඟා වුණෙමි.

මේ කුඹුරු වල ගොයම් කන්නය අහවර  වී එලවළු  වගා කර තිබුණු කාලයක්.

රංජිතුත් තමන්ගේ කුඹුරේ බෝංචි හදලා තිබුණා.


















අපි ඒ කාලේ අල හදලා තිබ්බ මහලියද්ද පුරාම නිලට නිලේ දිලිසෙන බෝංචි යායක්.

මම බෝංචි කොටුව අයිනෙන් තව ටිකක් උඩහට ගමන් කරා.

 රංජිත්ගේ පැල..............






අය්යත් මමත් ඒ කාලේ  පැල හදපු තැනම  (ගොඩ ලියද්දේ කෙලවරට වෙන්නට  ) හදලා තියෙනවා.

මට ටොමියා පැල් කණුවක බැඳ තබා  , පැලේ බිම ගිනි මැලයක් හෙම  ගසා (අල මුරකරන මුවාවෙන්)  හිතේ හැටියට නිදාගත් හැටි මතක් වෙනවා.




අතේ තිබ්බ ජංගම දුරකතනයෙන් රංජිත්ගේ පැලෙත් , බෝංචි කොටුවෙත් චායාරූප ගැණුනේ ඉබේටමයි.


රංජිත්ගෙ බෝංචි කොටුව


රංජිත් කුඹුරේ හිටියේ නෑ . ඒත් අල්ලපු කුඹුරු වල එලවළු වලට පස් දාමින් කට්ටියක් ඉන්නවා. මම ඉබේටම ඒ පැත්තට ඇදුනා.

රත්පහේ බණ්ඩාරේ, හෙලතැන්නේ පොඩ්ඩේ අය්යා , රාළහාමී අය්යා ඇතුළු අපේ ජලේ ඉඳන් ම ගමේ එලවලු හදන කාණ්ඩයක් .


 ඒ අයත් එක්ක කතාවට වැටුණා.

මේ අතරේ මගේ දුරකතනය නොනැවතී නාද වෙනවා. එක පාරක් තාත්තා , අනික් පාර කළු .. මම ඒවාට උත්තර නොදී අතීතයත් වර්තමානයත් යා කෙරෙන ඒ මොහොත රස විඳිනවා.

කොහොමෙන් කොහොම හරි පැය භාගයක්-පැයක් විතර කාලයක් කිරිඔරුවේ කුඹුරු යාය මැද ගතවෙද්දී තාත්තා කළු හදා දුන් තේ එක එහෙම බීලා නොඉවසිල්ලෙන් මට ඇමතුම් දෙනවා.


"චුටි පුතා මේ තේ එකත් නිවෙනවා . ඔයා කොහෙද ඉන්නේ? "

හරි හරි මේ එනවා. පරණ යාළුවො කට්ටියක් හම්බ වුණානේ "

මම  කලුලා ගෙවල් පැත්තට යන අතරේ එයාලගේ ලොකුපුතා මාව හොයාගෙන පල්ලැහැට බහිනවා.




කළු ගේ කුඩා එලවලු පාත්තිය



"දැන් අනික් ගෙවල් වල යන්න වෙලාවක් නෑ .

අරෙහේ අම්මලා පුතාලා බලාගෙන ඇති .

අපි කෙලින්ම ගෙදර යමු තාත්තා .

පස්සේ වෙලාවක රංජිත්ලා ගෙවල් පැත්තේ එන්න බැරියැ.  "

"චුටිමාමා... මේ තේ එක?"

කළුගේ තේ කෝප්පයත් සප්පායම් වූ මම තාත්තා සමග වාහනය පැත්තට ගමන් කලා.






බ්ලොග් වසන්තය ඡන්ද පොලට ගොස් ඔබ කැමති බ්ලොග් ලිපි තුනකට ඡන්දය දෙන්න. මෙතැන ඔබන්න.



මා බ්ලොග් වසන්තය ට ලියූ අනෙක් ලිපි

1. අවුරුදු සූදානම (අවුරුද්දට කෙසෙල් ඉදවූ හැටි)


2. අපේ කුණුවල 







Friday, 21 April 2017

අපේ කුණු වල



මෑතක සිදු වූ මිතොටමුල්ලේ  කුණු කන්ද නාය යෑම සහ ඒ නිසා සිදු වූ ජිවිත හා දේපළ හානිය ගැන කවුරුත් කතා කරන්නේ අධික කම්පනයකින් යුතුවයි.

මේ අවාසනාවන්ත සිද්ධිය නිසා කවුරු කවුරුත් කසළ බැහැර කීරීම, පොලිතීන් සහ සිලිමළු අඩුවෙන් පාවිච්චි කිරීම, දිරාපත් වන කසළ යොදාගෙන කොම්පෝස්ට් හැදීම වගේ දේවල් මෙන්ම කුඩා කාලයේදීම  කුණු ක්‍රමානුකූලව බැහැර කරන්නට අපේ දුවා දරුවන්ට උගන්වන්නටත් කතා වෙනවා.

කාලීන මාතෘකා ගැන කතා නොකර අතීත ආවර්ජනාවේ යෙදීම  අපට තරම් නොවේ යැයි සිතුණු නිසා  මා දන්නා  පොඩි පොඩි කුණු කතා ටිකක් බ්ලොග් වසන්තය සමයේ එළි දක්වන්නට සිතුණා.

මුලින්ම අපේ කුඩා කාලයේ අපේ නිවස සහ ඒ අවට කසළ බැහැර කිරීම සම්බන්ධ මේ කතාවට යොමුවෙමු.


 

ගෙවත්තේ කුණු වල සහ අපේ මල් , එළවලු වගාව 




අවුරුද්දකට වතාවක් හෝ ගෙවල් වටා එළිපෙහෙළි කරන එක ඒ කාලේ අපේ ගම බිම් වල සිරිතක් . 

ඒ සිංහල අවුරුද්ද  ඉලක්ක කර ගෙන.  ඉස්කෝලේ නිවාඩු කාලෙටත් එවැනිම එලි පෙහෙළි කිරීමක් කරන්න අපේ ගෙදර අය අමතක කරන්නේ නෑ. 

ඒ මිදුලේ සහ ඒ අවට ඇති මල් පාත්ති සහ එළවළු පාත්ති අලුත් මුහුණුවරකින් සකස් කරන එකත් මේ වැඩේට ඇතුළත්.

අක්කලා , නංගිලා  මල් පාත්ති වටේ ගල් අල්ලා සකස් කරද්දී  ගෙදර කුණු වල ගොඩ දැමීම කරන්නේ  කොල්ලෝ දෙන්නගෙන් කෙනෙක්. 

බොහෝ වෙලාවට මේ රාජකාරිය පැවරෙන්නේ මට .  අම්මා දිනපතා කුස්සියෙන් ඉවත් කරන තේ කොළ, බිත්තර කටු , කොස් කටු, එළවලු  පලතුරු වල ප්‍රයෝජනයට ගත නොහැකි කොටස් ආදී සියලු අප ද්‍රව්‍ය අපේ කුණු වලට එකතු වෙනවා.

ඒ විතරක් යැ අම්මා කුස්සියේ එලවලු කපද්දී ඒවා හෝදන්න පාවිච්චි කරපු වතුර කොරහත් විසි කරන්නේ ඔය කුණු වල දිහාවට. ඒකේ රටබටු තක්කාලි ඇට, මිරිස්  ඇට , වට්ටක්කා ඇට වගේ ජාතිත් පිරිලා තියෙනවා. 

ඊට අමතරව වැඩිපුරම නැතත්  පොඩි පොඩි පොලිතීන් කෑලි, බැටරි කෑලි , කඩදාසි වගේ දේවලුත් මේ කුණු වලේම තියෙනවා.

ඉතිං ඔය කියන ශ්‍රමදානය වෙලාවේ  කුණු වල අදින අපි මුලින්ම හොඳින් දිරාපත් වී කලු පැහැ ගැන්වුණු හ්‍යුමස් බවට පත් වූ  පස් මුලින්ම එක පැත්තකට ගොඩ කරනවා.

එහෙම කරද්දි විශාල කම්බිලි පණුවෝ එහෙම දිරා පත් වන කුණු ගොඩේ හරියට ඉන්නවා පෙනෙනවා. ඒ වෙලාවට අපේ අක්කා , අය්යා එහෙම මට උපදෙස් දෙන්නේ ඒ කම්බිලි පණුවෝ සේරමත් පස් ගොඩටම දාන්න කියලා තමයි. ඒ කියන්නේ ඒ වෙනකොටත් එයාලා දැන්ගෙන ඉඳලා තියෙනවා දිරා පත් වන ද්‍රව්‍ය කොම්පොස්ට් කරද්දී මේ පණුවෝ  හරි වැදගත් කියලා.

කොහොම හරි  දිරාපු කලුම කලු පස් තෝර තෝරා පැත්තකට කරන අපිට මේ වෙලාවේ තව තව දේවල් හම්බ වෙනවා. සැමන් ටින්,  ප්ලාස්ටික් කෑලි, පරණ සෙල්ලම් බඩු , ටොෆ්ස් කොළ , පොලිතීන් කෑලි වගේ දේවල් ඒ අතරේ තියෙනවා.

එක්කෙනෙක් ඒ දිරාපත් නොවන කුණු වෙනම පැත්තකට එකතු කරන අතරේ අනික් අය අර කලු පස් ගෝනි පිටකට දමා ඇදගෙන යන්නේ මල් පාත්ති, එලවළු පාත්ති වලට එහෙම පුරවන්න.


මේ විදිහට පොහොරවූ පස් සහ දිරාපත් නොවෙන කුණු අයින් කල කුණුවලත් අපේ මල් පාත්ති වගේම අවුරුදු කාලෙට/නිවාඩු කාලෙට අලුත් වෙනවා.

එසේ අලුත් වූ කුණුවල පහුවදා සිට නැවත අම්මා කුස්සියෙන් ඉවත් කරන අප ද්‍රව්‍ය වලින් පිරෙන්නට ගන්නවා.
සතියක් දෙකක් ගත වෙද්දී අර කලු පස් වැටිච්ච මල් පාත්ති , එලවලු පාත්ති කොල පාටින් බැබලෙන්න පටන් ගන්නවා.

කූර කොළ, මුකුණුවැන්න, බටු, මිරිස්, තක්කාලි වගේ ම වට්ටක්කා පැල එහෙමත් මේ පාත්ති අතරින් මතු වෙනවා දකින්න පුලුවන් . ඔන්න ඔහොමයි ඒ කාලේ අපේ ගෙදර කුණු වල අපි ප්‍රයොජනයට ගත්තේ.




බ්ලොග් වසන්තය ඡන්ද පොලට ගොස් ඔබ කැමති බ්ලොග් ලිපි තුනකට ඡන්දය දෙන්න. මෙතැන ඔබන්න.

Tuesday, 18 April 2017

අවුරුදු සුදානම (අවුරුද්දට කෙසෙල් ඉදවූ හැටි)


මෙවර සිංහල අවුරුදු සමයේ මා කණ වැකුණු දුරකථන සංවාදයක්  මේ පොස්ටුවට ලියන්නට මා පෙලඹවූවා කීවොත් නිවැරදියි.

ඇමතුම ආවේ ලංකාවේ අපේ නෑදැ නිවසකින් . අවුරුද්දට කෙසෙල් ගන්නට පළතුරු කඩේ ගිය කතාවත් කෙසෙල් කිලෝව බර ගණනක් වූ බවත් ඒ අන්තයෙන් කියවුණා.

එක යායට  කැලේ වැවී ඇති ගෙවත්තේ කෙසෙල් ගසක් දෙකක් හදා ගන්නට බැරි ඇයිදෝ යන පැනය මා සිත පැන නැගුණත් ගමේ රටේ සාමය වෙනුවෙන් ඒ ප්‍රශ්නය නොනගා සිටියා.

එහෙත් අපේ කාලේ අවුරුද්දට කෙසෙල් ඉදවූ හැටි ගැන සාකච්චාවක්  ඇති වන්නට මේ දුරකථන සංවාදය ප්‍රමාණවත් වුණා.

එහෙමනම්  දැන් නවසිය අසු ගණන් වල අපේ අවුරුදු සුදානම් වීමට යොමුවෙමු

අවුරුද්දට කෙසෙල් ඉදවූ හැටි




බක් මාසය හෙවත් අවුරුදු මාසය ආරම්භ වෙද්දී අපේ ගෙදර හැමෝටම අතිරේක වැඩ පවරන්නට අපේ අම්මා පුරුදු වී සිටියාය. 

ගෙදර බිත්ති ඩිස්ටැම්පර් , හුණු හෝ සමර ගා   අලුත් කිරීමේ රාජකාරිය සාමාන්‍යයෙන් ලොකු අක්කාට පැවරේ. 

මිදුල වතුපිටි කල එළි කිරීම සහ මල් පාත්ති සකස් කිරීම මටත් නංගිටත් පැවරෙන රාජකාරියයි. 

වත්තේ ඉහල ඇති වතුපාළු කෙසෙල් කැන් දෙකක්  හෝ තුනක් ඉදවීම බොහෝ විට මට පැවරෙන්නේ අම්මා විශ්වාස කල පරිදි කෙසෙල් කැන කපන්නාගේ අත් ගුණය ද කෙසෙල් ඉදීමට බල පෑ හැකි බැවිණි.

මේ රාජකාරියට අක්කා සහ අනික් අයද හවුල් වන අතර වැඩි වැඩ කොටස ඉටු කෙරෙන්නේ මගේ අතිනි.

"චුටි පුතා උඹ තවම කෙසෙල් කැන් කැපුවේ නෑ නේද? ඔය අක්කත් එක්කන් ගිහින් කෙසෙල් කැනක් කපාගෙන වරෙං"


සවස්  භාගයේ නිවසට වී සිටින මට අම්මා මගේ අවුරුදු රාජකාරිය මතක් කර දෙයි.

මම කුස්සියේ තිබෙණ වක් පිහියත් රැගෙන උඩහ වත්තට යන්නෙ ඇසිල්ලකින් 

උඩහ වත්තේ ඇති වතු පාළු පඳුර වෙත ලඟා වෙන අක්කා සහ මම එහි ඇති හොඳින් පැහුණු කෙසෙල් කැන් දෙකක් තෝරා ගන්නවා.

"ඒයි චුටි පුතා,  උඹ කෙසෙල් ගහ කපපං . මම කැණ අල්ල ගන්නම්. "

මගේ උදව්වට ආ අපේ අක්කා කෙසෙල් කැණ කුඩු පට්ටම් නොවී බේරා දීමේ භාර දුර කටයුත්තට අත ගැහුවේ ස්වෙච්ඡාවෙන්මයි.

වතු පාළු ගහේ බඩ මැදට මගේ අතින් එල්ල වන වක්  පිහි පාරත් සමග කෙසෙල් ගහ පර.. පර.. හඬක් සමගින් අක්කා සිටි පැත්තට පහත් වෙනවා.






හරී කියමින් කෙසෙල් කැනේ කෙසෙල් මුව පැත්තට වූ බණ්ඩර වහල්ලෙන් අල්ලා ගන්නා ඇය කෙසෙල් කැණ බේරා ගැනිම ගැන සතුටු වෙනවා.

මෙසේ කෙසෙල් කැන් දෙකක් හෝ තුන්ක් කපා ගත්තාට පසු අපි කෙසෙල් ඉදවීමට අවශ්‍ය අනෙක් කළමනා හොයා ගන්න යොමුවෙනවා.

කපා දැමූ කෙසෙල් ගස් වලම ඇති කෙසෙල් පඬරැල් ඉන් එක් වර්ගයක්

මම කෙසෙල් පඬරැල් ඉන් එක් වර්ගයක් කඩන අතරේ අක්කාව අනෙක් අමුද්‍රව්‍ය සොයන්නට යවන්නේ

"ඒයි චූටි ගිහිල්ලා අර උඩහ සපු ගහෙන් සපු කොළ ටිකක් කඩං වරෙංකෝ  "

කියමින් .

කෙසෙළ් වල දැමීම සහ දුම් ගැසීම 






මෙසේ අවශ්‍ය කළමනා එකතු කර ගන්නා අපි ඉන් පසුව යොමුවන්නේ කෙසෙල් වලක් කැපිමේ රාජකාරියටයි. 

ගෙට ඉහළ වත්තේ මිදුලට ආසන්න හොඳ තැනක් බලා කෙසෙල් වල කැපීම බොහෝවිට සිදුවන්නේ මගේ අතින්මයි. 

වේල්ලක් ඇති පාත්ති කොනක කපන අඩි 1.5X පමන කෙසෙල් වලට  වේල්ල පැත්තෙන් හිලක් හාරන්න මම අමතක කරන්නේ නෑ.ඒ වේල්ලේ හාරන සිදුර තමයි  දිනපතා කෙසෙල් වලට දුම් ගහන්න යොදා ගන්නේ. 

හොඳින් සකස් කල කෙසෙල් වල තුලට  මුලින්ම වියලුනු කෙසෙල් පරඬැල් සහ වියලුනු සවුක්කු කොළ ආදිය දමා ගිනි තැබීම අපේ සිරිතක්.
ඒ කෙසෙල් වල හොඳින් උනුසුම් කර ගන්නා අදහසින් .

අනතුරුව සපුකොල සහ කෙසෙල් පරඬැල් කෙසෙල් වල පුර අතුරණවා. 

දැන් කෙසෙල් කැන් කෙසෙල් වලේ පිළිවෙලට අඩුක්කරන්න ඕනේ. 

ඒ අතර කෙසෙල් ඇවරි අතරට සපු කොල සහ ඔබන්නත් අමතක කරන්න නරකයි. 

මේ වැඩ ටික මම කරන අතරේ අපේ අක්කා පිට පළු , අමු කෙසෙල් කොළ හෝ යුරියා බෑග් කෑලී වැනි අනෙක් අමු ද්‍රව්‍ය එකතු කරනවා. 

කෙසෙල් කැන් වලේ තැන්පත් කළාට පස්සේ උඩිනුත් ඇති පදම් සපුකොල සහ යොදන්න මම වග බලා ගන්නවා. 

අනතුරුව වලේ ගැටි අතර පිට පළු අතුරා ඊට උඩින් යුරියා බෑග් හෝ අමු කෙසෙල් කොළ ආස්තරණයක් යොදනවා. 

කෙසෙල් වල කපද්දී ගොඩ ඇද්ද පස් ආපහු කෙසෙල් වල වහන්න යොදා ගන්න මම උදලු කෙටියක් අරන් අර පිටපලු , කෙසෙල් කොළ ආස්තරණය වසමින් පස් ගොඩ කරනවා. 

කෙසෙල් වලේ පස් වලින්ම මැටි ගොඩක් අනාගන්නා අපේ අක්කා වලේ ගැටි වටා මැටි ගසමින් දුම් කාන්දු විය හැකි තැන් වස් දමනවා. 
මේ මැටි ගොඩ පළමු දුම් ගැසීමේදී ඉතා ප්‍රයෝජන්වත් වෙනවා. 

ඊලඟට යෙදෙන්නෙ මම කැමතිම රාජකාරිය. ඒ කියන්නෙ කෙසෙල් වලට දුම් ගැසීම. 

දණි පණි ගා කුස්සියට දුවන මම ආපහු කෙසෙල් වල ලඟට එන්නේ  අඟුරු පොල් කට්ටකුත් අරගෙනයි. 
ඊට අමතරව කුස්සියේ ඇති පන් කොළ වට්ටියකුත් අපේ වැඩේට අවශ්‍ය වෙනවා. 

වෙන වෙලාවට මට  වට්ටියක් අහලට වත් යන්න නොදෙන අපේ අම්මා කෙසෙල් ඉදවන්න වට්ටියක් දෙන්නෙ කිසිම පැකිළීමකින් තොරවයි. 

කෙසෙල් වලේ පැත්තකින් හාරා ඇති දුම් දමන හිලට අඟුරු ටික හලන මම ඒමතට  වියලුනු සවුක්කු කොල ආදිය දමා හොඳ දුමක් ඇති කරනවා. 
දැන් වට්ටිය එහා මෙහා වනමින් කෙසෙල් වල තුලට දුම යොමු කරනවා. 

ටික වෙලාවක් යද්දි කෙසෙල් වලේ උඩ ගොඩ කල පස් අතරින් එහෙන් මෙන් දුම් එන්න පටන් ගන්නවා.  

මේක දකින අක්කටත් මටත් හරි සතුටුයි. ඒ කියන්නේ වල පුරාම දුම පිරිලා කියන එකනේ. 

අර පසෙක තබා තිබ්බ මැටි ගොඩට ආයිත් වතුර ටිකක් ඉහින අපේ අක්කා දුම් ලීක් වෙන තැන් බල බලා මැටි ගහනවා. 
මම ඉතිං දිගටම දුම් ගහනවා. සියලුම දුම් කාන්දු වෙන තැන් වැහෙනකම්. 

කෙසෙල් වල කාන්දු එහෙම වහලා පිලිවෙළක් කරන කොට හොඳට කලුවර වෙලා. 

පහුවදා පාන්දරම අඟුරු පොල් කට්ටයි වට්ටියයි අරං කෙසෙල් වලට යන මට කිසිම දුම් කාන්දු වීමක් නැති බව දැක්කාම හරිම සතුටුයි. 







බ්ලොග් වසන්තය ඡන්ද පොලට ගොස් ඔබ කැමති බ්ලොග් ලිපි තුනකට ඡන්දය දෙන්න. මෙතැන ඔබන්න.

Sunday, 19 March 2017

අපේ බිග් මැච් එක සහ postive advocacy



ඊයෙයි පෙරේදයි බණ්ඩාරවෙල පැත්තේ හැමෝම බොහොම සතුටින් ගත කරපු දවස් දෙකක්.

ප්‍රදේශයේ ජනප්‍රියම පාසැල් දෙකක් අතර  වාර්ෂික මහා ක්‍රිකට් තරඟය  පැවැත්වුණේ පහුගිය දවස් දෙකේ.

අපේ පාසැල් යාළුවෝ  වගේම නෑදෑ හිතවතුන් බොහෝ දෙනෙකුත් බිග් මැච් බලන්න ගොස් සිටි බව මුහුණු පොතේ  පෙනෙන්නට තිබුණා.

පාසැල් දෙකේ පාට ටී ෂර්ට් ඇඳලා  අවු කණ්නාඩි එහෙම දාලා කට්ටිය විනෝදෙන් ඉන්නවා දකිනකොට පොඩි ඉරිසියාවකුත් හිතට ආවේ නැත්තේම නෑ.

ඇත්තටම සතුටුයි ඒ කාලේ අපිත් එක්ක පාසැල් ගිය යාළුවො දැන් පළාතේ වග කිවයුතු නිලතල දරමින් ඉන්නා අතරේ මෙහෙම විනෝද වෙනවා දකින්න ලැබීම ගැන.

ඒ කාලේ පොඩියට හිටිය සමහරු දැන් හමුදාවේ ඉහළම නිලතල දරන අය, ඒ වගේම තවත් සමහරෙක් පළාතේම සේවය කරන ප්‍රසිද්ධ වෛද්‍යවරු , ඉංජිනේරුවරු, ලොකු ලොකු මුදලාලිලා වෙලා.

ඒ විතරක් නෙවෙයි පළාතේ දේශපාලනය කරන්නෙත් ( ප්‍රධාන පක්ෂ තුනෙන්ම )  අපේ පාසැල් දෙකේ ආදී ශිෂ්‍ය  පිරිසක් විසින්මයි .

පළාතේ හිටපු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රී, වර්තමාන මහා ඇමති වගේම වර්තමාන පළාත් සභා මන්ත්‍රී වරු කිහිප දෙනෙක්ම මේ පාසැල් වල ආදී ශිෂ්‍ය යින්.



සියල්ල සතුටු දායකව අවසන් වන්නට ඇති බව මගේ විශ්වාස යයි. ආරංචියේ හැටියට තරඟය ජය පරාජයෙන් තොරවයි නිමා වෙලා තිබුණේ. 

ආරාධිත අමුත්තන් අතර ටෙස්ට් ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයින් වගේම  මම මුලින් කී දේශපාලක ආදී ශිෂ්‍ය භවතුන් ද ඉන්නවා දක්නට ලැබුණා. 


බිග් මැච් කතාව මෙසේ සිදු වෙද්දී මුහුණු පොතේ පහත චායාරුපය පලවී තිබුණා . ඒ  සමාරම්භක උළෙලේ චායාරුපයක් හැටියට . 

මුහුණුපොත් ගිණුමේ හිමිකරු එක විද්‍යාලයක ප්‍රභල ආදී ශිෂ්‍යයෙක් වගේම  වත්මන් බණ්ඩාරවෙල පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීතුමාගේ සහ හිටපු මහා ඇමතිතුමාගේ ලඟම හිතවතෙක්.  ඒ වගේම  අපේ නෑදැයෙක්. 



මෙය දුටු අපේ තවත් හිතවතෙක් ඒ චායාරුපය ගැන අදහස් පළකර තිබුණේ ක්‍රීඩා පිට්ටනියේ තිබු අඩු පාඩු නිරීක්ෂණය කරමින් .

''හරිම සතුටුයි මේක දකිනකොට,ඊටත් වඩා දුකයි ග්‍රවුන්එක දකිනකොට, වලවල් හැම තැනම, ජනාධිපති වැල්ලවායට ආ‌පු උත්සවය කෝටි ගානක් වියඳම් කරනව, දරැවනේ කල්පනා කරපල්ල මේ පාලකයො උඹලට සෙල්ලම් කරන්න සුදුසු පිට්ටනියක් දෙන්නවත් උනන්දුවක් නැහැ.

 හැබැයි ඌ‌වෙ මහ ඇ‌මතිතුමා පාසැල්වලට ගිහිල්ල පොර ටෝක් නම් දෙනව.මේ ක්‍රමය වෙනස් නොකරොත් හැමදාම මෙහෙම තමයි. ක්‍රිකට් ගහන්න වෙන්නෙ වලවල් වල තමයි" 

මෙය මගේම අදහසක් නොවෙනමුත් ඒ තුලින් කියවෙන බණ්ඩාරවෙල මහජන ක්‍රීඩාංගනයේ වත්මන් තත්වය ගැන නම් මටත් කියන්න තියෙන්නේ ඒ ටිකම තමයි.

වසරක් පාසා පළාතේ සියළුම ඉහල නිලතල දරන්නන් ඇතුළු ප්‍රභූවරු එක් රොක්වෙන ස්ථානය ඇත්තටම පවතින්නේ හරිම දුක්බර තත්වයක.

ඒ එක් එක් ප්‍රභූවරයා තම තම හැකි පමණින් ඉහළ දේශපාලනයට බලපෑම් කලා නම්  මේ ක්‍රීඩාංගනය මිට වඩා හොඳ තත්වයකට ගන්නට ඉඩ තිබුණ බව මගේ හැඟීමයි.

විශේෂයෙන්  බිග්මැච් බලන්නට එන පළාත් මන්ත්‍රීවරු , ඇමතිවරු ආදීන්ට  මේ වලවල් නොපෙනවා විය නොහැකියි.

ඒ අය සමග  ක්‍රීඩකයින් හඳුනාගන්නට යන අතරදී හෝ විශේෂ නැරඹුම්  මැදිරියේ සිට තරඟය නරඹන අතරේදී හෝ කතා කළහැකි/ කතා කල යුතු  මාතෘකාවක් සංවිධායක මඩුල්ල අතින් ගිලිහි ගොස් ඇති සෙයකි.


Positive advocacy





advocacy යන්නෙන් අදහස් වන්නේ  යම් කිසි දෙයක් කරවා ගැනීමට දේශපාලන හෝ බලය හිමි පිරිස් පොළඹවන  එකයි.

මා පෙර සඳහන් කල මුහුණු පොත් පොස්ට් එක දැමු මල්ලි වගේම  අනෙකුත් බොහෝ ඉහල තනතුරු දරන ආදී ශිෂ්‍ය පිරිස්  සිටින්නේ ඉතා පහසුවෙන්  අදාළ බලධාරින් පෙළඹවිය හැකි ස්ථාන වලයි.



අපේ ශ්‍රී ලාංකික හිතවතුන්  negative advocacy  වලට නම් ඉතාම ප්‍රසිද්ධ අයවළුන් වෙති.

විරුද්ධ දේශපාලන අදහස් දරන පිරිසකට ලැබෙන්නට යන  පාරක් හෝ  විදුලිබල සැපයුමක් වැනි දෙයක් නවතා දමන්නට ඔවුන්ට ගතවන්නේ ඉතා සුළු වේලාවකි.

අපේ ගමේ එදා මෙන්ම අදත් සිදුවන සිදුවීම්  දෙස බැලු විට අපේ අය තවමත් negative advocacy වල පෙරමුණේම සිටිනා බව පෙනෙන්නට තිබේ.

පවතින රාජ්‍ය පාලනය ප්‍රධාන පක්ෂ දෙකේම එකතුවක් වීම වත් ඊට බාධාවක් කර නොගන්නට තරම්  අපේ අය ඒ අතින් ඉදිරියට ගොස් සිටිති.




අවසානාවකට  positive advocacy  පැත්ත ඒ තරම්ම ඉදිරියට ගොස් නැත.

 එසේ වූවානම්  බණ්ඩාරවෙල මහජන ක්‍රීඩාංගනය තවමත් වැස්සට වතුර පිරෙන/ වල ගොඩැලි පිරුණු තැනක් නොවනු ඇත.

අපේ විවෘත ආරාධනය ඉහතකී  පළාතේ යමක් කල හැකි පිරිසටයි.





කරුණාකර ඊළඟ වසරේ බිග් මැච් එකට පෙර තම තමන්ගේ positive advocacy  හැකියාව පෙන්වන්න.

බණ්ඩාරවෙල මහජන ක්‍රීඩාංගණය ඒකට කියාපුම තැනයි...


Tuesday, 14 March 2017

ජීවක වෛද්‍යවරු ( පළමු කොටස)




මේ දිනවල අපට නිතර අසන්නට දකින්නට ලැබෙන්නේ බොහෝවිට සිත කළබල කරවන/කම්පාකරවන ප්‍රවෘත්ති සහ දසුන්ය.
විශේෂයෙන් අප රැකියාවේ නියැලී සිටින අනෙකුත් සගයින්ගේ වැරදි හෝ අඩු පාඩුකම් පුනපුනා කියවෙන බ්ලොග් පොස්ට්  රාශියක්ම  මේ මෑතකදී කල එළි බැස්සේ ය.

සමහර විවේචන වලට අනුව අපේ සගයින් නිකන්ම "පැනඩෝල් දොස්තරලා " වෙති.

ඔවුන්ගේ රැකියාව සහ ඔවුන් සපයන සේවාව ඊට වඩා හොඳට ඖෂධ සංයෝජකයෙකු ලවා කරගත හැකිය.



වෛද්‍යය වෘත්තිය ගැන මෙවැනි "පටු අදහස්" ඉදිරිපත් වීමට ප්‍රධානම හේතුවක් වී ඇත්තේ අපෙ වෘත්තිකයින් සමහරක් විසින් සිදු කරන පුද්ගලික බෙහෙත් සාප්පු මුදල් මතම පදනම් වූ බිස්නස් ලෙස නිරීක්ෂණය වීමයි.

එමෙන්ම මේ වෘත්තියේ යෙදී සිටින සමහර දෙනෙක්  වෙනත් රැකියා කරන්නන් පහත් කොට සැලකීම , ඔවුන්ගේ වෘත්තීයමය දියුණුවට අකුල් හෙලීම සහ වෘත්තියමය  ඊර්ෂ්‍යාව , කුහකකම් සහ තම රැකියාවෙන්ම  තමා තුල  ඇති කරගන්නා මාන්නය  නිසා ඔවුන්ට අදාල නොවන දේවල් වලට  අත දැමීම් ද කරති

( සම සෞඛ්‍ය උපාධියට අත දැමීම, හෙද සේවය/වින්නඹු මාතා සේවය වැනි සෞඛ්‍ය සේවයේ සමාන්තර සේවා වල පුහුණුවට ඇඟිලි ගැසීම වැනි දේවල්).

මෙවැනි පටු අදහස් දරන වෛද්‍යවරුන් පිරිස සංඛ්‍යාවෙන් තරමක් අඩු වුවද කිසිවක් නොකියා තමන්ගේ පාඩුවේඉන්න පිරිසේ වැඩිකම නිසා බහුතරයක් ලෙස සමාජයට විද්‍යාමාන වේ.



කරුණු එසේ වුවද තම රාජකාරිය මෙන්ම වෛද්‍යවරෙයෙක් ලෙස රාජකාරියෙන් බැහැරව සිටියදී පවා අප විසින් සමාජයට කල යුතු කාර්යභාරය ගැන මනාව අවබෝධ කරගත් සගයින් ද අප අතර සිටිති .

මේ ලියවිල්ල එවැනි ජීවක වෛද්‍යවරුන් ගැනයි.

පොලොන්නරුවේ බණ්ඩාර


බණ්ඩාර මට මුලින්ම හමුවන්නේ පේරාදෙණිය වෛද්‍ය පීඨයේ මාත් සමගම සිටි ඩිමොන්ස්ට්‍රේටර් කෙනෙක් හැටියටයි.

බණ්ඩාර අපට සමාන්තර කණ්ඩායමක පේරාදෙණිය වෛද්‍ය පිඨයේ ඉගෙනගත් සිසුවෙක්.

රුහුණේ උගත් සිසුවෙක් වු මට පේරාදෙණි යන්න සිදුවන්නේ මගේ උවමනාවකටම නොවේ.

ඒ වන විට අවිවාහකව සිටි අපේ අය්යාගේ තනි රැකීමට  මා එහි ගෙන යන්නට ඔහු තීරණය කර තිබුණා.

එමෙන්ම  එසේ ඔහුට සහයට පේරාදෙණි  යන ලෙස අපේ අම්මාද මට යෝජනා කලා.

එලෙස  පේරාදෙණි ගිය මට   වෛද්‍ය පීඨයේ ඩිමොන්ස්ට්‍රේටර් රැකියාව සකස් කර දුන්නේ  ඔහු විසින්මයි.

මම රුහුණේ සිට පේරාදෙණියට එද්දී මට කලින් එම දෙපාර්තමේන්තුවට බැඳුනු ඩිමෝලා පස් දෙනෙක් එහි සිටියා.

මුල් සති කිහිපයෙදී අලුත් තැනක අලුත් මිනිසුන් සමග ගත කල කාලය තරමක් අපහසු එකක් වුණා.

 මේ  අතර පොලොන්නරුවේ සිට පැමිණි ඩිමෝ කෙනෙක් අනෙක් අයට වඩා මා සමග හිත්වත් වුණා.

"මචං කොහොමද ? මගේ නම බණ්ඩාර . කොල්ලෝ ගොඩ දෙනෙක් මට කියන්නේ ඇබෝ කියලා.

ඔහොම සයිඩ් ගහලා ඉන්න එපා බං.

උඹට මෙහේ පුරුදුත් නැතිව ඇතිනේ?"

වරෙන් මම උඹ කැන්ටිමට එක්කං යන්න.

ප්‍රධාන පිරිසෙන් තරමක් වෙනස් ස්වරුපයක් මට පෙන්වූ මේ හිතවතා මගේ අපහසුතාවය හොඳින් තේරුම් ගෙන තිබුණා.

"ඔය එකෙක් දෙන්නෙක් ලොකුකම් පෙන්නුවාට උඹ ගනණ් ගන්න එපා.

උඹත් අපි වගේම කොලිෆයි වෙච්ච එකෙක් නේ.

ටිකක් පපුව ඉස්සරහට දාලා හිටපං "

මෙසේ  මා හා කුළුපග වූ  බණ්ඩාර වැඩි කල් නොගොස්ම පේරා සිටි මගේ හොඳම හිතවතා බවට පත් වුණා.

අනෙක් අය තම නිවෙස් වලින් ගෙනා කෑම ගනිද්දී මමත් බණ්ඩාරත් වෛද්‍ය පිඨ ආපන ශාලාවෙන් කෑම ගන්න පුරුදු වුණා.

බණ්ඩාර මට බොහෝ සෙයින් උදව් උපකාර කල අවස්තාවක් වුයේ මා පේරාදෙනියේ සිටි කාලයෙදිම සිදුවු මගේ සොයුරාගේ විවාහයයි.

නුවර ප්‍රසිද්ධ හෝටලයක ගත් "හෝම් කමිං"  එකෙ වැඩ වැඩි හරියක් මා පිට පැටවී තිබු අතර ඒවා හැම එකකටම බණ්ඩාර සහය වූයේ තමාගේම සොහුයුරෙකුට සහය වෙන පරිද්දෙන්.

 

බණ්ඩාර හසලක ගිහින්



මාස කිහිපයක් මෙසේ  ගත කල අප සීමාවාසික පුහුණුව සඳහා  දිවයිනේ විවිධ පළාත් වලට විසිර ගියා.

ඒ සමගම බණ්ඩාර සහ මා අතර තිබු සබඳතාවයට තාවකාලිකව  සමු දෙන්නට අපට සිදුවුණා.

සීමාවාසික පුහුණුව සඳහාත් අය්යාගේ යෝජනාව පිළිගත්  මම කොළඹ ළමා හා කාන්තා රොහල් දෙකට යොමු වෙද්දී බණ්ඩාර පේරාදෙණිය ශික්ෂණ රොහලේ සීමාවාසික කාලය ගත කර තිබුණා.

කොළඹ වසරක සීමාවාසික පුහුණුවෙන් පසු මම නැවතත් පේරාදෙණියේ එම දෙපාර්තමේන්තුවටම පැමිණියා.

ඒ කතිකාචාර්ය වරයෙක් ( පරිවාස ) ලෙස.

මම ටිකෙන් ටික පේරාදෙණියේ වටපිටාවට හුරුවුණේ කුඩා පුද්ගලික බෙහෙත් ශාලාවක් ආදිය අරම්භ කරන අතරේමයි.

මේ අතර මගේ හිතවතා බණ්ඩාර ශල්‍යවෛද්‍ය වරයෙක් වන බලාපොරොත්තු වෙන් නුවරම සිටි බවත් දැනගන්න ලැබුණත් මට ඔහු නුවරදී හමුවූයේ නැහැ.

දිනක් අපේ දෙපාර්තමේන්තුවේ සිටි ජේෂ්ඨ කතිකාචාර්ය වරියක් වු සුරේඛා බණ්ඩාර ගැන අපට මතක් කර දුන්නා.

''ඒයි  ඔයාලට මතකද අර  බණ්ඩාර?  පොළොන්නරුවේ ඉඳලා මෙඩිසින් ආපු ළමයා.

අර අපේ ඩිමෝ හිටියේ ගිය අවුරුද්දේ?  "

"ආ ඔය කියන්නේ  මේ කවිඳු එක්කම හිටිය එක්කෙනා නේ .

එයා සජරි කරනවා කියලා නේද කිව්වේ? "

පිළිතුර තවත් ජේෂ්ඨ කතිකාචාර්ය වරියකගෙනි.

"මොන සජරිද අනේ අන්න එයා ඔක්කොම දමලා ගහලා හෙන ඈතකට ගිහිල්ලලු .

කියපු හැටියට නම් හසලකටද කොහෙද  ගිහිල්ලා තියෙන්නේ"

"බණ්ඩාර හරි දක්ෂ ළමයෙක් සජරි කරා නම් උඩින්ම පාස් වෙනවා.

 ඇයි දන්නේ නෑ එයාට ඒක එපා වුණේ ? "

ඒක නම් දන්නේ නෑ එයාට මොනවා හිතිලද දන්නේ නෑ ඔච්චර දුරකට ගියේ .

අයිලන්ඩ් රෑන්ක් එකෙත් උඩම හරියේ හිටපු එක්කෙනෙක් නේ  හසලක වගේ දුරකට නම් ඉල්ලලාම තමයි යන්න ඈත්තේ "

එයා ටිකක් අමුතු ළමයෙක් නේද ?

මතකද ස්ටාෆ් ඉන්න ගමන් ( ඩිමෝ කාලේ ) එයා  අමුතු වැඩ කරලා තිබ්බා.

ඇයි මතක නැද්ද අලුත් ලමයින්ට අරවා මේවා කිව්වා කියලා කියපු සිද්ධිය? "

සුරේඛා බණ්ඩාර හසලක වැනි දුෂ්කර පළාතකට යන්නට ඇත්තේ යම් සිත් කලකිරීමකින් හෝ කිසියම් අයෙකු හා අමනාපයෙන් විය හැකි බවටද ඉඟි පළකලා.

කතාවේ හැටියට ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙක් වෙන්නට පුහුණුවට ඇතුල්වන බලාපොරොත්තුවෙන් නුවරට වී සිටි බණ්ඩාර හදිසියේම හසලක දිස්ත්‍රික් වෛද්‍ය නිලධාරී ලෙස පිටත්ව ගොස් ඇත.

මා මේ කියන්නේ වසර දෙදහස් එකේ දී අපේ විශ්ව විද්‍යාලයේ  සහෝදර  කතිකාචාර්ය වරියන් දෙදෙනෙක් අතර ඇති වු කතා බහක් ගැනයි.

හසලක  වෙනස් කල  ජීවක වෛද්‍යවරයා




දෙදහස් එකේ හසලක ගිය බණ්ඩාර ගැන මගේ මතකය හෙමින් හෙමින් යටපත් වී ගියේ නව මිතුරන් , නව සිදුවිම් අපේ ජිවිතයට එකතු වීමත් සමගයි. 

දෙදහස් දොලහේ වගේ මෑත කාලෙක අපේ පැරණි මිතුරා මගේ මතකය  නැවතත්  අවදි කරන්නේ  ඉරිදා පුවත්පතක පලවූ

 "  ජීවක වෛද්‍යවරයාට හසලක උපහාරය   " නම් පුවතත් සමගයි.

දහස් ගනණක් සහභාගී වූ පෙරහරක ඉදිරියෙන්ම ගමන් ගන්නා අපේ බණ්ඩාර සහ පළාතේ මහා සංඝරත්නය ප්‍රමුඛ ප්‍රභුවරුන් පිරිසක් සිටි  චායා රූපයකින් ඒ ප්‍රවෘත්තිය අලංකාර වී තිබුණා.

යකෝ මේ අපේ ඇබෝ නේ? මම තවත් උනන්දුවෙන් විස්තරේ කියවන්නට පටන් ගත්තා.

හසලක රෝහලටත් , එහි සේවය ලබා ගන්නට ආ රෝගින්ටත් කල අපරිමිත සේවය් මෙන්ම පොදුවේ හසලක ප්‍රදේශයට කල අති මහත්  සේවය වෙනුවෙන් වෛද්‍ය බණ්ඩාර උපහාරයට ලක්වුණු බව ඒ පුවතේ සඳහන් වී තිබුණා.

බණ්ඩාර එළ කොල්ලෙක් නේ. සජරි නොකලට මිනිහා අපි කාටවත් කරන්න බැරි වූ දෙයක් හසලක වගේ දුප්පත් ගොවීන් ඉන්නා පළාතකට ඉටු කරලා වගෙයි. මගේ හිත බණ්ඩාර ගේ නවතම වත ගොත සොයා බලන්නට මට බල කලා.

වහාම නොවුණත් වැඩි කලක් ගත වෙන්නට පෙර මට මගේ පැරණි මිතුරා සමග සම්බන්ධ වන්නට අවස්තාවක් උදා වුණා.
ඒ මුහුණු පොතේ සහ වයිබර් තාක්ෂණයේ පිහිටෙන්.

"ආ මල්ලී කොහොමද විස්තර? මම මේ කවිඳු කතා කරන්නේ "

"හොඳින් ඉන්නවා මචං. කොහොමද උඹේ විස්තර ? දැන් ලංකාවේ නෑ නේද?

 නෑ නෑ. අපි ලංකාවෙන් පිටත් වෙලා ටික කාලයක් වෙනවා.  "

"මට උඹ පේරාදෙණියේ ඩිපාර්ට්මන්ට් ආවා කියලා නම් ආරංචි වුණා . රට ගියේ කොයි කාලෙද කියලා නම් දැන ගන්න ළැබුණේ නෑ"

"මම නම් දැක්කා උඹ පෙරහරකින් අරන් ගිහිං උපහාර දක්වනවා. දැන් හරි දියුණුයි වගේ නායක හාමුදුරුවන්ගෙන් පවා පැසසුම් ලබන කට්ටිය ආ....."

"නෑ මචං ඔය මම හසලක ඉඳලා මාරුවිම අරං මෙහාට එනකොට තිබ්බ සමුගැනිමේ උත්සවේ ෆොටෝ වගයක් නේ . උඹ කොහෙන්ද දැක්කේ.?"

"කොහෙන්ද ඉතිං පත්තරෙන් මිසක්.  හහ් හහ් හා... ඇයි උඹ නෙවෙයිද පත්තරේට විස්තරේ දුන්නේ ?

ඒක නෙවෙයි ඒ පැත්තේ මිනිස්සු උඹට ඔච්චර සලකන්න තරම් හේතුව මොකක්ද?

උඹ දිගට හරහට මෙඩිකල් සටිෆිකෙට් වත් දුන්නද?  ඒත් වෙන්න බෑ ඔය පැත්තේ වැඩිපුර ඉන්නේ ගොවිතැන් කරන මිනිස්සු නේද? "

"ඇත්තටම මචං  ඒ පැත්තේ ඉන්නේ හරි අහිංසක මිනිස්සු ටිකක්.

 උඹ කිව්වා වගේ  වැඩිපුර ඉන්නේ ගොවිතැන් කරන මිනිස්සුම තමයි.

හසලක වැඩි හරියක් ඉන්නේ ගොවිතැන් කරන අහිංසක මිනිස්සු මචං.  අපේ අම්මලා තාත්තලා වගේම තමයි . හරියට මහන්සිවෙන ඒත් ඒ මහන්සියෙන් ලොකු ප්‍රතිඵලයක් නොදකින මිනිස්සු ."

"ඒ කියන්නේ උඹ පොලක් එහෙම කලේ නෑ?

ඉතිං ඔච්චර උපහාර එහෙම කරන්න තරම් මොනවද උඹෙන් ඒ මිනිස්සුන්ට වෙච්ච සේවය ? උඹ මොකක් කියලාද හිතන්නේ? "
"නැත්තේ නෑ මචං . මම හොස්පිට් ල් එකෙත් හොඳටම වැඩ කළා. ඒ වගේම පොලකුත් කළා."

මෙහෙමයි මචං . මම වන්න ඉස්සෙල්ලා එහේ ඉඳල තිබුණේ ඇපොතිකරි අයයි ෆොරින් ග්‍රැජුඒට්ලයි .

එයාලා හොස්පිටල් එකෙත් වැඩ කරන ගමන් පොලකුත් කරලා තිබ්බා .

ඉතිං මිනිස්සු මගෙනුත් ඒ දේම බලාපොරුත්තු වුණා.

ගොවියෝ විතරක්ම නෙවෙයි එහේ ආණ්ඩුවේ රස්සා කරන මිනිස්සු , මුදලාලිලා එහෙමත් ඉන්නවනේ.

ඉතිං මම පොඩියට ඩිස්පෙන්සරියකුත් පටන් ගත්තා.

හැබැයි මට වැඩි කල් යන්න ඉස්සෙල්ලා තේරුණා හසලක ඉන්න මිනිස්සුන්ගේ ක්‍රොනික් ලෙඩ ( නිදන්ගත රෝග ) එකක් වත් හරියට මැනෙජ් වෙලා නෑ කියලා.


මගේ ක්‍රොනික් ලෙඩ්ඩු ඔක්කොම ඔහේ මාස් පතා කිලිනික් එනවා බෙහෙත් පොදියක් අරන්යනවා.

මුලික පරික්ෂණ, ලෙඩේ කොච්චර ඔඩු දුවලද කියලා බලන්න කරන එකෝ ස්කෑන් වගේ පරික්ෂණ මොකුත් නැතිව ඔහේ බෙහෙත් බොනවා හාර්ට් ෆේලිය,දියවැඩියාව, ප්‍රෙශර් , ආතරයිටිස්  තියෙන ලෙඩ්ඩු එහෙම.

මේක මට හොස්පිටල් කිලින්ක් එකෙයි  , ඩිස්පෙන්සරියෙයි දෙකේදිම පෙනුණා.

මම පේරාදෙණියෙයි නුවරයි වැඩ කරන කාලේ අඳුර ගත්තා බොසාලට, අනෙක් කන්ස්ලටන්ට්ලට  එහෙම කතා කරා . 

ටිකෙන් ටික ඒ වගේ ලෙඩ්ඩු නුවර පේරාදෙණි යවලා සොර්ට් අවුට් කරා .ඒ කාලේ සතියට සැරයක් හසලක ඉඳලා වාහනයක් නුවරට යනවා, එහෙම විශේෂඥ සායන වලට යන අපේ ලෙඩ්ඩු අරගෙන.

ගොඩක් වයසක අම්මලාට , තාත්තලාට එහෙම වාහනේට දෙන්න වත් සල්ලි නෑ මචං. එහෙම වුණාම ඒ අයගේ කුලිය මම ම ගෙවනවා.

ෂා උඹනම්  ජීවකයෙක්ම තමයි බං . ඒත් එහෙනම් පොල් කැඩුවේ ?

පොලෙත් හැමෝගෙන්ම සල්ලි ගත්තේ නෑ බං .

සමහර දුප්පත් අම්මලා එහෙම පොලට ඇවිල්ලා මට සල්ලි දෙන්න චීත්තේ ගැටේ ලිහලා පොඩි පොඩි සල්ලි කොල එකතු කරනකොට මට පපුව හෝස් ගාලා යනවා  බං .

මං එහෙම අම්මලා , තාත්තලා ට නිකම්ම බෙහෙත් දීලා බස් එකටත් ගාණක් අතට දීලා තමයි යවන්නේ.

ඉතිං ඔහොම කරාම උඹට පොලෙන් හරි පාඩු ඇතිනේ ? ඒ වෙනුවෙන් ගත වෙන කාලයත් එක්ක බැලුවහම?

එහෙමමත්  නෑ මචං බෙහෙත් ගන්න සල්ලි තියෙන මිනිස්සුත් එනවනේ?

අනික මම හරියට වැඩේ කරගෙන යනකොට නිකන්ම එන සෙනඟ ප්‍රමාණෙත් වැඩි වුණා. "

"නියමයි බණ්ඩාරේ උඹ අපේ රස්සාව කරන අනිත් උන්ට ආදර්ශයක්.

ඒක නෙවෙයි හසලකින් මාරුවක් අරන් ආවට පස්සේ කොහෙද දැන් ඉන්නේ? "

"මචං මම මේ දවස් වල රඹුක්කන වැඩ කරන්නේ . මාවනැල්ල පැත්තෙන් ලොකු ඉඩමකුත් ගත්තා .

ගේත් ඒකෙම හදාගෙන වගාවකුත් දාන්න හිතාගෙන."

"ෂා නියමයිනේ අපේ නිම්මිගේ ගමත් ඒ පැත්තේ අපි එන්නම් කෝ

උඹලව  බලන්න ඊලඟ පාර ලංකාවට ආවහම"

"එන්න මචං ටිකක් කතා කර කර ඉඳලා කෑම ටිකක් එහෙම කාලා යන්නත් එක්ක.  "

"ඔව් ඔව් මට උඹේ හසලක කතාවේ තව විස්තර දැන ගන්නත් ඕනෑ එහෙනම් වෙලාවක හම්බවෙලාම කතාකරමු. "







පි බණ්ඩාර ගේ කතාවේ දෙවැනි කොටසින් හමුවෙමු.......
  

Friday, 10 March 2017

සටනක ඇරඹුම


වර්ෂය 1980 . යන්තමින් අවුරුදු දහයක් පිරුණු කොල්ලෙක් අම්මාත් අක්කා සහ අය්යාත් අතර ඇතිවන තීරණාත්මක සාකච්චාවකට  සවන් යොමා ගෙන සිටිනවා.

"තාත්තාගේ රස්සාව නැතිවෙන්න ලු යන්නේ . උඹලා ට ටිකක් කරදර වෙන්න වෙයි . ඉස්සර වගේ අරකට මේකට සල්ලි ඕනේ කියලා කරදර කරනවා එහෙම නෙවෙයි "

"අපි නෙවෙයි මෙයානේ වැඩිපුරම පත්තර ගන්න එහෙම සල්ලි ඉල්ලන්නේ . ඒක තමයි මේ ලඟදි මුත්තාගෙනුත් බැනුම් ඇහුවේ "

අක්කා තමා නිදොස් බව හැඟවූයේ අසල සිටි අය්යා ප්‍රධාන වැරදි කාරයා කරමිණි.

"ඔව් ඔව් මුත්තා මට බැන්න නේ තොපිට ඉතිං කොච්චර වත් පත්තරේ - බිත්තරේ  දැන්වත් ඔය මිනිහට කරදර කරන එක නවත්තපල්ලා "  කියලා .

අය්යා අක්කා කිවූ කාරණය අනුමත කරමින් පැවසුවේය.

මේ අතර දස වියැති කොලුවා නුදුරු අනාගතයේ එළැඹෙන්නට  නියමිත ආර්ථික අපහසුතා වලින් මිදෙන පාරක් ගැන සිතන්නට විය.

ඔහුට වහාම මතක් වූයේ හෙලතන්නේ පොඩ්ඩේ අය්යලා ගැනයි.

තම තම ඉඩ කඩම් පුරා එලවළු  වවන පොඩ්ඩේ අය්යාලා ගෙදර අගහිඟ කම් නැතිතරම් ය.

ඒ ඔවුන් කිසි කම්මැලි කමක් නොමැතිව එලවළු වගාව ජයටම කරන අය්යමලෝ තිදෙනෙක් වීමයි.

මමත් පොඩ්ඩේ අය්යලා  චුට්ටේ අය්යලා වගේ වගාවට බහිනවා.

එසේ සිතා ගත් ඔහු ගෙදර තිබූ උදලු කෙටියත් අරන් වත්තේ පල්ලැහැට ගමන් කලේය.

ඒ වෙනකොට පල්ලැහැ වත්තේ   තිබුණේ තාත්තා විසින් වවා  තිබුනු උක් ගස් ගොඩක්.

ඒ වායින් අපේ ගෙදරම හකුරැ හදා ගත්තේ මල්වත්තේ උක්මෝලෙන්  උක්ගස් අඹරවා ගත්තට පස්සේ.

මෙතන හොඳයි මගේ වගාව පටන් ගන්න.

උක් ගස් වගාව මැදට වන්නට තිබූ පාලු කොටසක් උදලු ගාමින් ඔහු හිතන්නට වුණා.

අපේ කතානායකයා එදා රෑබෝ වනතෙක් වත්තේ පල්ලැහැ ගැවසී ගෙදරට ගොඩවුණේ හවස හයට හය හමාරට විතර.

 ඒ වෙනකොට උක්ගස් වගාවට මැදි වූ පුංචි බිම් කඩක ගෙදර කුණු වලෙන් සොයා ගත් අමු මිරිස් පැල තුනක් සිට වී තිබුණා.



"අපිත් අංජු මාමලා , පොඩ්ඩේ අය්යලා එහෙම කරනවා වගේ  වත්තේ මොනවා හරි හදමු අම්මා  .

තාත්තාගේ රස්සාව නැතිවුණාටකමක් නෑ. එලවලු වලින් සල්ලි හොයන්න පුළුවන් වෙයි"

 ඔහු අම්මාට කිව්වා.

ඌව පළාතේ කඳුකර පරිසරයක මෙතෙක් ඒ ගම්මානයෙන් බිහිවූ සාර්ථකම ගොවි තරුණයෙක්  වගා සටන ඇරඹුවේ එලෙසයි.

අද  ඔහු ආර්ථික භෝග වගාවෙන් ඈත් වී තම නිවසේ විනෝදයට එලවලු ටිකක් හදා ගන්නා ඔස්ට්‍රේලියානු පුරවැසියෙක්.













එදා දෙමව්පියන් ගේ සහයට  අවුරුදු දහයක් වැනි කුඩා වයසකදී වගා සටනට බට ඔහු අද වෘත්තියෙන් විශ්ව විද්යාල කතිකාචාර්ය වරෙයෙක් සහ සායනික වෛද්‍යවරයෙක්.


Saturday, 4 March 2017

ඉතිං හදමු අපි පරිප්පුවක් !!!





අපි කවුරුත් ජීවිතේ එක් වතාවක් වත් පරිප්පු  කෑමට අවස්තාව ලද්දෝ වෙමු .

සමහරක් කැමැත්තෙන් පරිප්පු කන අතර සමහරෙකුට අකමැති වුණත් පරිප්පු කන්නට සිදුවේ.

පරිප්පු ඒ තරම් ම සාමාන්‍ය කෑමක් වීම එයට හේතුවයි.

1988-89 භීම සමයේ උසස් පෙළ සිසුන් වූ අප අතර තවත් වර්ගයක පරිප්පු කෑමක් ප්‍රසිද්ධ වී තිබුණා.

අප අතර   රජයේ හමුදා  අත් අඩංගුවට පත් වීම ඒ දිනවල හැඳින්වුණේ "පරිප්පු කෑම" ලෙසයි.

මීට ආසන්න කාලයකදී අන්තර් පාසැල් ක්‍රීඩා උත්සව දිනවල  අපි " සෙන්ට් ජොශප් පරිප්පූ " නමින් අපේ සහෝදර පාසැලකට විහිලු කලේ ඔවුන්  "What's the Collage - St. Joshep " කියා කෑ ගසද්දී.

ඒ ඒ අයට ඒ ඒ පරිප්පු 



1988-89 භීම සමයේ දිනක උසස් පෙළ විභාගයට පාඩම් කරද්දී අපේ චමින්දයා හැදූ පරිප්පුවක් "ගොඩ හොද්දක්" බවට පරිවර්තනය වූ කතාව ඔබට මතක ඇතැයි  සිතමි. 

එදා  චමින්ද හැදූ පරිප්පු හොද්දට එක් කල අඩුම කුඩුම අතර නිවිති සහ කුරුඳු පොතුද අඩංගු වී තිබුණා. 

පසු කාලීනව ආකාර දෙකකට පරිප්පු ඉවීමට මා ඉගෙන ගත්තේ  සමන්තගේ උදව්වට පේරාදෙණිය ජයතිලකයේ නැවතී සිටි කාලයේ ( ඒවන විට මම උසස් පෙළ සමත් වී නිවසට වී සිටි කාලයක් ) සහ නිම්මි සහ මම කිරිබත්කුඹුරේ නැවතී සිටි කාලයේ  ( අපි විවාහ වූ අලුත ).

ඒ කාලේ මම වැඩිපුරම පරිප්පු හැදුවේ දිය කිරි සහ මිටි කිරි දමා හදන පරිප්පු හොද්දක් ලෙසයි.  

ඒ 

"හොඳ ළමයා වගේ පරිප්පුවක් හදලා තියන්න මම උදේට වැඩ ඇරිලා එනකොට ගමනායක ගේ කඩෙන් පාන් ගෙඩියක් ගේන්නම්"

යයි කියමින් රාත්‍රී සේවා මුරයට යන නිම්මි ගේ ඉල්ලීම ඉටු කරන්නයි.



පරිප්පුවක් කිරට හදමු




පාන් සහ රොටී වගේම  බත් එකකට පවා සෑහෙන "කිරට හදන පරිප්පු"  මගේ ප්‍රියතම කෑමක්. 

වෙන කිසිම එලවලුවක් නොමැතිව වුවත් බත් සමග කෑමට හැකිවීම පරිප්පු කා අතරත් ජනප්‍රිය වෙන්න  ප්‍රධානම හේතුවක්. 

මා පරිප්පුවක් කිරට හදන්නේ මෙන්න මේ ක්‍රමයට.

මුලින්ම අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට  පරිප්පු ටිකක් භාජනයකට ගන්නවා. 

ඊලඟට ඒවා ඇල් වතුරෙන් හොඳට සෝදා ගෙන පරිප්පු ටික වැහෙන්න තරම් වතුර ඒ භාජනයට දානවා. 

මේ භාජනයටම මිරිස් කුඩු, කහකුඩු , තුන පහ කුඩු සහ උම්බලකඩත් එකතු කරනවා. 


මීට අමතරව තලා ගත් සුදු ලුණු බිකි දෙකක්, රතු ලූණු, රම්පේ , කරපිංචා, අමු මිරිස් සහ තක්කාලි ටිකක් සූදානම් කර තබා ගන්න.



දැන් තක්කාලී  හැර අනෙකුත් අඩුම කුඩුම සියල්ල පරිප්පු තිබෙන භානජනයට දමා ලිපෙන් තබන්න. 




මතක තබා ගන්න ඕනම දෙයක් තමයි  මේ වෙලාවේ පරිප්පු එකට ලුණු දමන්න හොඳ නැති බව. අපේ අම්මාගේ ක්‍රමය අනුව ලුණු දමන්න ඕනේ පරිප්පු හොඳට තැම්බුනාට පසුව පමණයි. 

ලුණු දමන අවස්ථාවට ආසන්න වෙත්ම අර හීනියට කපාගත් තක්කාලි ටිකත් මේ භාජනයට එකතු කරනවා. 


අපට අවශ්‍ය තරමට පරිප්පු ඇට තැම්බීගෙන එන විට පරිප්පුවට පොල්කිරි එකතු කරන්න ඕනේ.  

ලංකාවේ නම් මුලින් දිය කිරිත් පසුව මිටිකිරිත් ලෙස පොල් කිරි එකතු කලත් මෙහේදි අපි කිරි දාන්නේ මිටිකිරි ලෙස ලිපෙන් බාගන්න ආසන්න අවස්ථාවේදී පමණයි. 

ඔය පහළ කමෙන්ටුවක් දමා තිබෙන අපේ "කයි මල්ලී " කියන්නා වගේ පොල්කිරි දැම්මට පස්සේ පරිප්පුව දිගටම හැඳි ගෑවිලා යන්න  හැන්දෙන් කාල් ගාන්න ඕනේ. නැතිනම් පොල් කිරි කැටි ගහන්න බලනවා.